องค์ปางอาภรณ์ขาว 白衣觀音 ในตำหนักผู่โถวเจ้าแม่กวนอิม

๐๖ / ๓๓

ปางอาภรณ์ขาว

白衣觀音Báiyī Guānyīnไป๋อีกวนอินญี่ปุ่น: เบียกุเอะ คันนง

แก่นของปางผ้าขาวที่คลุมพระองค์ คือสีของใจที่ตั้งมั่นจะช่วยเหลือผู้อื่น

ลักษณะเด่น

ทรงผ้าคลุมสีขาวตั้งแต่พระเศียรลงมาถึงพระวรกาย พระพักตร์อ่อนโยน เป็นภาพ "เจ้าแม่กวนอิม" ที่คนไทยคุ้นเคยที่สุด

สรุปสั้น ๆ

  • เป็นภาพเจ้าแม่กวนอิมที่คุ้นตาที่สุด ทรงผ้าคลุมขาวจากพระเศียรจรดพระวรกาย
  • เชื่อมโยงกับพระนามสันสกฤต "ปาณฑรวาสินี" ผู้นุ่งขาว หรือผู้ประทับในบัวขาว
  • สีขาวคือสัญลักษณ์ของโพธิจิต ใจที่มุ่งตื่นรู้และช่วยเหลือผู้อื่น
  • เป็นที่พึ่งทางใจของผู้ปรารถนาบุตรและครอบครัว ตามคติในบทผู่เหมินผิ่น
  • ข้อควรรู้: พระรูปที่ทำจากวัสดุสีขาว (เช่น พอร์ซเลน) ไม่ได้เป็นปางนี้ทุกองค์
  • คู่มือภาพญี่ปุ่น『仏像図彙』จับคู่ปางนี้กับรูปกายภิกษุและภิกษุณีในบทผู่เหมินผิ่น

ขอพรปางนี้อย่างไรรอตำหนักยืนยัน

ตามธรรมเนียมของตำหนักผู่โถว ปางนี้อยู่ในหมวดขอบุตรและคลายทุกข์ เพราะผ้าขาวที่คลุมพระองค์สื่อถึงโพธิจิตอันบริสุทธิ์และความกรุณาที่อ่อนโยนซึ่งประคองผู้เปราะบาง

เมื่ออยู่ต่อหน้าพระรูป ให้บอกชื่อ นามสกุล และที่อยู่ของตน แล้วกล่าวเรื่องที่ขอให้ชัด เช่น ขอให้ครอบครัวของเราได้มีบุตรที่แข็งแรง หรือขอให้ใจที่หนักอยู่ได้คลายลง จากนั้นกล่าวคำอธิษฐานของปางนี้ว่า “ขอให้ได้บุตรที่สมบูรณ์ ครอบครัวร่มเย็นเป็นสุข” แล้วปิดด้วยพระนาม “นำโม กวนซีอิม ผู่สัก” สามจบ

“ขอให้ได้บุตรที่สมบูรณ์ ครอบครัวร่มเย็นเป็นสุข”

บทสวดและเพลงประจำปางรอตำหนักยืนยัน

บทที่สวดคู่ได้

觀世音菩薩普門品ผู่เหมินผิ่น

ปางนี้ไม่มีคัมภีร์ของตัวเอง ตำราภาพญี่ปุ่น『仏像図彙』จับคู่ไว้กับรูปกายภิกษุและภิกษุณี (比丘比丘尼身) ในบทผู่เหมินผิ่น และบทเดียวกันยังกล่าวถึงผู้ปรารถนาบุตร ถ้าจะสวดบทยาว สวดบทผู่เหมินผิ่นทั้งบทได้

อ่านบทผู่เหมินผิ่นและวิธีสวด

บทสรรเสริญภาษาไทย กาพย์ยานี ๑๑

ผ้าขาวคลุมพระองค์ดั่งใจตรงมุ่งช่วยเหลือบริสุทธิ์ไม่เจืออ่อนโยนทุกครั้งที่มอง

ขาวคือโพธิจิตคิดตื่นรู้ช่วยทั้งผองทุกใจที่ประคองด้วยเมตตาไม่เลือกหน้า

ขอครอบครัวร่มเย็นเป็นที่พึ่งพิงกันมาทั้งลูกหลานปรีดาอยู่กันด้วยใจอ่อนโยน

นำโม กวนซีอิม ผู่สัก (สามจบ)

อุทิศ ขออุทิศกุศลแห่งการสวดนี้ แด่ทุกครอบครัว และสรรพสัตว์ทั้งปวง

ตำหนักเรียบเรียงจากความหมายของปาง ไม่ใช่พระสูตร ใช้สวดหน้าองค์หรือสวดในใจได้ ไม่มีจำนวนจบที่กำหนด

ที่มาของแต่ละบท
  • สีขาวคือสัญลักษณ์ของโพธิจิต ใจที่มุ่งตื่นรู้และช่วยเหลือผู้อื่น
  • ผู้ปรารถนาบุตรและครอบครัว ตามคติในบทผู่เหมินผิ่น (T0262 หน้า 57a07–09)
เพลงบรรเลงผ้าขาว1:35พิณดีดบนบันไดเสียงห้าเสียงโหมดกง (宮) มีเสียงระฆังเปิดและปิด เสียงกระดิ่งแทรก

เป็นเพลงสำหรับฟังขณะสงบใจหรือระหว่างกราบ

ความหมายและเรื่องเล่า

ส่วนนี้บอกไว้เสมอว่าเรื่องใดมาจากพระสูตรหรือเอกสารเก่า เรื่องใดเป็นตำนานที่เล่าสืบกันมา และส่วนใดเป็นข้อคิดสำหรับชีวิตวันนี้

ชื่อนี้หมายถึงอะไร

ไป๋อีกวนอิน (白衣觀音) แปลตรงตัวว่ากวนอิมนุ่งขาว ในภาษาศรัทธายังมีคำว่าไป๋อีต้าซื่อ (白衣大士) หมายถึงพระมหาสัตว์ผู้นุ่งขาว พระรูปที่มีผ้าคลุมจากพระเศียรต่อเนื่องลงมาถึงพระวรกาย ทำให้คนจำนวนมากคุ้นเคยกับพระกวนอิมในฐานะผู้คุ้มครองที่อ่อนโยน

พจนานุกรมพุทธศาสนาของติงฝูเป่า (丁福保) ฉบับพิมพ์ปี ค.ศ. 1922 เชื่อมชื่อนี้กับพระนามสันสกฤต ปาณฑรวาสินี (Pāṇḍaravāsinī) และกล่าวถึงอีกชื่อหนึ่งคือไป๋ฉู่กวนอิน (白處觀音) ด้วย คำอธิบายแยกไว้สองนัย นัยหนึ่งเรียกตามเครื่องนุ่งห่มสีขาว อีกนัยหนึ่งเรียกตามที่ประทับในดอกบัวขาว

พจนานุกรมเล่มเดียวกันอธิบายว่าความขาวคือความบริสุทธิ์ของ โพธิจิต โพธิจิตคือใจที่ตั้งมั่นจะตื่นรู้และช่วยเหลือสรรพสัตว์ ความขาวในที่นี้จึงเป็นความหมายทางศาสนา ไม่ใช่มาตรวัดสีผิวหรือรูปลักษณ์ของคน

คัมภีร์กล่าวถึงไว้อย่างไร

หนังสือฉบับวิชาการระบุว่า พจนานุกรมของติงฝูเป่ายกข้อความจากคำอธิบายมหาไวโรจนสูตร มาอ้าง ข้อความนั้นบรรยายพระรูปที่ทรงมงกุฎ ทรงอาภรณ์ขาว และถือดอกบัวบานในพระหัตถ์ซ้าย ทั้งยังเรียกพระองค์ว่ามารดาแห่งตระกูลบัว

คำว่ามารดาในที่นี้เกี่ยวกับการให้กำเนิดทางธรรมและสมาธิ ไม่ควรแปลทันทีว่าเป็นเรื่องการคลอดบุตรทางกาย

รายการในพจนานุกรมเป็นหลักฐานของการรวบรวมศัพท์ในสายคัมภีร์ ไม่ใช่หลักฐานว่าผู้บูชาทุกถิ่นเข้าใจพระรูปเหมือนกัน

บทผู่เหมินผิ่น (普門品) ในสัทธรรมปุณฑรีกสูตร (ไทโช T0262) กล่าวว่า สตรีที่ “設欲求男” คือปรารถนาบุตรชาย แล้วกราบไหว้สักการะพระกวนอิม จะได้บุตรชายผู้มีบุญและปัญญา ที่ “設欲求女” คือปรารถนาบุตรหญิง จะได้บุตรหญิงรูปงามมีลักษณะดี แต่ข้อความนี้กล่าวถึงพระกวนอิมโดยรวม ไม่ได้ระบุว่าต้องบูชาพระรูปอาภรณ์ขาวเท่านั้น

ภาพเก่าที่ตรวจสอบได้

พิพิธภัณฑ์ศิลปะคลีฟแลนด์เก็บภาพกวนอิมอาภรณ์ขาว หมายเลข 1972.160 เป็นภาพหมึกบนกระดาษ จัดอายุไว้ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 พิพิธภัณฑ์ระบุว่า “อาจเป็น” ผลงานของจางเยว่หู คำว่าอาจเป็นบอกว่ายังยืนยันผู้วาดไม่ได้แน่นอน

ข้อมูลของพิพิธภัณฑ์อธิบายฉากศิลากับทะเลในภาพว่าเกี่ยวข้องกับโปตลกะ และกล่าวถึงกิ่งไผ่ที่มองผ่านวงรัศมี ภาพนี้แสดงว่าพระรูปอาภรณ์ขาวไม่จำเป็นต้องอยู่ในอาคารเสมอไป

พิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิแทนเก็บภาพอีกชิ้นหนึ่ง หมายเลข 1982.3.3 เป็นผลงานจิตรกรไม่ทราบชื่อ ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 บนภาพมีคำจารึกของพระเฉวียนซื่อจงเล่อ และเชื่อมโยงกับวัดเทียนเจี้ยใกล้หนานจิง ในงานจิตรกรรมจีน ผู้ลงคำจารึกอาจไม่ใช่ผู้วาดภาพ

ในญี่ปุ่น ภาพกวนอิมอาภรณ์ขาวของวัดโทฟูกุจิได้รับการจัดไว้ในสมัยมุโรมาจิ มีธรรมเนียมเชื่อมภาพนี้กับช่างชื่อมินโจ แต่ทะเบียนมรดกวัฒนธรรมระบุข้อจำกัดเรื่องลายเซ็นและเอกสารร่วมสมัยไว้

ภาพเหล่านี้ยืนยันว่ารูปแบบอาภรณ์ขาวปรากฏในงานต่างยุคและต่างประเทศ แต่ยังสรุปจากงานไม่กี่ชิ้นไม่ได้ว่านี่คือประวัติทั้งหมด หลักฐานที่เหลือรอดเป็นเพียงส่วนหนึ่งของสิ่งที่เคยสร้างขึ้น

เรื่องที่มักเข้าใจผิด

พระรูปที่ทำจากวัสดุสีขาวไม่ได้เป็นปางอาภรณ์ขาวทุกองค์ พระรูปทรงมังกร ถือคัมภีร์ หรือประนมมือ ก็อาจทำด้วยวัสดุขาวได้เช่นกัน สีของเนื้อวัสดุไม่ได้บอกชื่อปางโดยลำพัง ต้องดูผ้าคลุมพระเศียรและป้ายชื่อประกอบ

ควรแยกสีพระวรกายออกจากสีเครื่องนุ่งห่มด้วย พระสูตรการพิจารณาพระอมิตายุส (觀無量壽佛經 ไทโช T0365) บรรยายพระกวนอิมว่า “身紫金色” คือพระวรกายสีทองอมม่วง มีวงรัศมีรอบพระศอ และในพระมงกุฎมีพระพุทธเจ้านิรมิตประทับยืนอยู่องค์หนึ่ง คำบรรยายนี้ไม่ได้ทำให้ภาพผ้าขาวผิด เพราะพระรูปอาจมีผิวสีทองแต่ทรงอาภรณ์ขาวได้

หนังสือฉบับวิชาการอ้างงานเขียนสมัยถังของมู่หยวน (穆員) ซึ่งบันทึกว่าหญิงในครอบครัวหนึ่งฝันถึงพระชรา แล้วปักหรือวาดภาพพระกวนอิมเพื่ออุทิศบุญแก่มารดา แต่งานนี้ไม่ได้เรียกพระรูปว่าอาภรณ์ขาว จึงไม่ใช่หลักฐานกำเนิดของปางนี้ เรื่องความฝันเป็นสิ่งที่ผู้เขียนบันทึกไว้ ไม่ใช่ข้อพิสูจน์ว่ามาจากผู้ศักดิ์สิทธิ์จริง

ความอ่อนโยนของพระพักตร์และผ้าคลุมไม่ใช่ข้อพิสูจน์ว่าพระรูปเป็นสตรี เพราะความกรุณาไม่ใช่คุณลักษณะของเพศใดเพศหนึ่ง บทผู่เหมินผิ่นกล่าวว่าพระกวนอิมปรากฏกายได้หลายแบบ รวมทั้งสตรีและเด็ก ส่วนคำว่า “เจ้าแม่” ในภาษาไทยแสดงความใกล้ชิดและไว้วางใจของผู้ศรัทธา

คู่มือภาพญี่ปุ่น『仏像図彙』(พิมพ์ครั้งแรก ค.ศ. 1690 ฉบับเพิ่มเติม ค.ศ. 1783) กำกับใต้ภาพปางนี้ว่า “比丘比丘尼身” คือรูปกายภิกษุและภิกษุณีที่พระอวโลกิเตศวรทรงแสดงในบทผู่เหมินผิ่น (ไทโช T0262 เล่ม 9 หน้า 57b10–12) พระสูตรกล่าวรูปกายภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา รวมเป็นกลุ่มเดียว คู่มือยกเฉพาะสองคำแรก ภาพในคู่มือนั่งบนศิลาปูหญ้า ผ้าคลุมพระเศียร การจับคู่นี้เป็นการจัดชุดของคู่มือ ไม่ใช่ข้อความในพระสูตร

ความหมายในชีวิตวันนี้

ความบริสุทธิ์ที่แท้ไม่ได้ทำให้เรารังเกียจคนที่ลำบากหรือเจ็บป่วย ตรงกันข้าม ใจที่ขาวสะอาดคือใจที่กล้าเข้าไปใกล้ความทุกข์ของผู้อื่น โดยไม่สูญเสียความอ่อนโยนของตัวเอง

ถามสั้น ตอบสั้น

กวนอิมปางอาภรณ์ขาวมีลักษณะอย่างไร
ปางอาภรณ์ขาว (白衣觀音) แปลตรงตัวว่ากวนอิมนุ่งขาว พระรูปทรงผ้าคลุมสีขาวจากพระเศียรต่อเนื่องลงมาถึงพระวรกาย พจนานุกรมพุทธศาสนาของติงฝูเป่ายกข้อความจากคำอธิบายมหาไวโรจนสูตร ซึ่งบรรยายพระรูปที่ทรงมงกุฎ ทรงอาภรณ์ขาว และถือดอกบัวบานในพระหัตถ์ซ้าย
กวนอิมปางอาภรณ์ขาวขอพรเรื่องอะไร
ตามธรรมเนียมของตำหนักผู่โถว ปางนี้อยู่ในหมวดขอบุตรและคลายทุกข์ บทผู่เหมินผิ่นกล่าวถึงสตรีที่ปรารถนาบุตรแล้วนมัสการพระกวนอิม แต่กล่าวถึงพระกวนอิมโดยรวม ไม่ได้กำหนดว่าต้องเป็นพระรูปอาภรณ์ขาว การจัดหมวดนี้จึงเป็นธรรมเนียมของตำหนัก ไม่ใช่ข้อกำหนดในพระสูตร
พระกวนอิมสีขาวทุกองค์เป็นปางอาภรณ์ขาวหรือไม่
ไม่ใช่ทุกองค์ สีของวัสดุไม่ได้บอกชื่อปางโดยลำพัง เพราะพระรูปทรงมังกร ถือคัมภีร์ หรือประนมมือ ก็อาจทำด้วยวัสดุสีขาวได้เช่นกัน ควรดูผ้าคลุมพระเศียรและป้ายชื่อหรือจารึกบนฐานประกอบกัน

ตำแหน่งในตำหนัก

จุดที่ ๖ ตามลำดับการเดินไหว้ — ดู ผังจุดไหว้ในตำหนัก

ชื่ออื่นที่พบ ปาณฑรวาสินีอวโลกิเตศวร · ไป๋อีกวนอิน · Pāṇḍaravāsinī

อ้างอิง
  1. 佛學大辭典 ของติงฝูเป่า (丁福保) ฉบับ ค.ศ. 1922 รายการ 白衣觀音
  2. 妙法蓮華經 觀世音菩薩普門品 ฉบับแปลของพระกุมารชีวะ ไทโช T0262 เล่ม 9 หน้า 57a07–09 (設欲求男…求女) และ 57b10–15 (รูปกายที่ทรงแสดง)
  3. 佛說觀無量壽佛經 ไทโช T0365 ฉบับจีนระบุผู้แปล 畺良耶舍 เล่ม 12 หน้า 343c11–344a10
  4. White-Robed Guanyin: Cleveland Museum of Art object 1972.160 และ The Metropolitan Museum of Art object 1982.3.3
  5. 増補諸宗仏像図彙 巻二 (土佐秀信 画, ค.ศ. 1690 เพิ่มเติม ค.ศ. 1783) สำเนาหอสมุดรัฐสภาญี่ปุ่น ndljp/pid/3442142 คำกำกับใต้ภาพ: 比丘比丘尼身
  6. CBETA Chinese Electronic Tripiṭaka Collection (ฉบับ XML P5)

เรียบเรียงจาก «ประวัติเจ้าแม่กวนอิม ๓๓ ปาง» ฉบับวิชาการ