มนต์หกพยางค์

มนต์หกพยางค์ (六字大明咒 “มหาวิทยามนต์หกอักษร”) คือมนต์ของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร ที่สั้นที่สุดและรู้จักกันมากที่สุด มีเพียงหกพยางค์ สวดได้ทันทีโดยไม่ต้องรู้ภาษาจีน เหมาะสำหรับผู้ที่มากราบครั้งแรกและอยากสวดอะไรสักบทหน้าองค์

ตัวบท

唵 嘛 呢 叭 咪 吽

สันสกฤต: Oṃ Maṇi Padme Hūṃ

คำอ่านไทย (แบบที่ใช้ทั่วไป): โอม มณี ปัทเม หูม

ตัวบททั้งหกพยางค์เหมือนกันทุกสำนัก ต่างกันเฉพาะสำเนียงที่ออกเสียง — สำนักที่สวด แบบจีนกลางออกเสียง “อง มา นี เป มี่ หง” สำนักที่สวดแบบแต้จิ๋วหรือฮกเกี้ยนออกเสียง ต่างออกไปอีก ไม่มีแบบใดผิด

ความหมาย

“มณี” คือแก้วมณี “ปัทเม” คือดอกบัว — “แก้วมณีในดอกบัว” ตามความเข้าใจที่แพร่หลาย หมายถึงปัญญาที่บริสุทธิ์ (แก้ว) อยู่ในความกรุณาที่ไม่แปดเปื้อน (บัวที่พ้นน้ำ) ซึ่งเป็นแก่นของพระโพธิสัตว์กวนอิม ส่วน “โอม” และ “หูม” เป็นพยางค์เปิดและปิดมนต์ ตามธรรมเนียมสันสกฤต

มนต์นี้ปรากฏใน การัณฑวยูหสูตร (大乘莊嚴寶王經) ที่แปลเป็นภาษาจีนราว ค.ศ. ๙๘๓ และเป็นมนต์ที่ชาวทิเบตสวดกันทั่วไป ในจีนและไทยมักสวดควบกับบทมหากรุณาธารณี

ใช้เมื่อไร

• สวดหน้าองค์ประธานหรือองค์ปางที่ตั้งใจมา ๓ จบ ๗ จบ หรือ ๒๑ จบ ตามสะดวก
• สวดในใจระหว่างเดินไหว้ครบ ๓๓ จุด แทนการเงียบ
• ผู้ที่ยังสวดบทยาวไม่ได้ ใช้บทนี้แทนได้ ไม่ถือว่าน้อยกว่า